شیخ الاسلام مولانا عبدالحمید، امروز (29 اردیبهشت 1402) در مراسم نماز جمعه زاهدان، با انتقاد از محدودیت‌ها و تبعیض‌هایی که در روند انتخابات در کشور وجود داشته است، تصریح کردند که این تبعیض‌ها سبب «ناامیدی ملت» از انتخابات شده است. امام‌جمعه زاهدان همچنین از «گسترش اعدام‌ها» در کشور ابراز تأسف کردند و با بیان اینکه «با اعدام نمی‌توان جلوی ملت را گرفت»، خواستار توقف اعدام شدند.

شیخ‌الاسلام مولانا عبدالحمید، در مراسم نماز جمعه زاهدان (22 اردیبهشت 1402)، به اهمیت ترحم و دلسوزی و شفقت بر انسان‌ها در دین اسلام اشاره کردند و گفتند کسی که در او عفو و گذشت و مهربانی نباشد بویی از دین اسلام نبرده است.

شیخ‌الاسلام مولانا عبدالحمید، 8 اردیبهشت 1402، در مراسم نماز جمعه زاهدان، کائنات و مخلوقات را «مظهر وجود و قدرت پروردگار» دانستند و بر لزوم اندیشیدن در «دلایل عقلی و نقلی» برای «اثبات قدرت و عظمت الله» توصیه و تأکید کردند.

شیخ‌الاسلام مولانا عبدالحمید جمعه اول اردیبهشت ۱۴۰۲ در مراسم عید سعید فطر زاهدان، ضمن تبریک این عید فرخنده، آن را پیروزی غلبه بر نفس دانستند…

شیخ‌الاسلام مولانا عبدالحمید در مراسم نماز جمعه زاهدان (۲۵ فروردین ۱۴۰۲)، از ماه مبارک رمضان و قرآن مجید به‌عنوان «رحمت‌های ویژۀ پروردگار» یاد کردند و بر لزوم استفاده از این دو نعمت بزرگ برای رسیدن به سعادت و خوشبختی تاکید نمودند.

شیخ‌الاسلام مولانا عبدالحمید در مراسم نماز جمعه زاهدان (18 فروردین 1402) با اشاره به «مدیریت جامع و صحیح الله تعالی» برای تأمین نیازهای مادی و معنوی بشر، حکومت‌ها را به «الگوگیری» از برنامه‌‌های الهی به شیوۀ انبیا توصیه و تاکید کردند.

شیخ‌الاسلام مولانا عبدالحمید در مراسم نماز جمعه زاهدان، «فرمانبرداری از دستورات پروردگار» را تنها راه رسیدن به سعادت و آرامش در دنیا و آخرت دانستند و روزۀ ماه مبارک رمضان را از مهتمرین احکام و اعمالی برشمردند که انسان را به وارستگی و سعادت می‌رساند.

شیخ‌الاسلام مولانا عبدالحمید، 4 فروردین 1402، در مراسم نماز جمعه زاهدان، از «تقوا» به عنوان مهمترین حکمت و فلسفۀ روزه و بزرگترین سرمایۀ بشر یاد کردند و همگان را بر لزوم رعایت حرمت رمضان توصیه و تأکید کردند.

شیخ‌الاسلام مولانا عبدالحمید در مراسم نماز جمعه ۲۶ اسفند ۱۴۰۱، نگاه مذهبی حاکم بر کشور را در ۴۴ سال گذشته، عامل رسیدن به بن‌بست کنونی در سیاست‌های داخلی و خارجی کشور برشمردند.

شیخ‌الاسلام مولانا عبدالحمید، ۱۹ اسفند ۱۴۰۱ از انسان به‌عنوان «قلب و محور جهان» یاد کردند و حیات جهان را در گرو حیات انسان و ارتباط او با خدا دانستند.